सरकार. मुला मुलींच्या भविष्याशी खेळ खेळत आहे.

.                 जिल्हा अध्यक्ष राकेव हटवार 

नरेंद्र मेश्राम 

"साप्ताहिक जनता की आवाज़"   

भंडारा :- २२ लाख विद्यार्थ्यांच्या आयुष्याशी खेळणाऱ्या व्यवस्थेला एक प्रश्न विचारायलाच हवा —

नेमकं चाललंय तरी काय या देशात?

NEET ही फक्त एक परीक्षा नाही, ती लाखो सामान्य कुटुंबांच्या आशा आहेत. ती शेतकऱ्याच्या घामातून उभी राहिलेली फी आहे. ती आईने दागिने गहाण ठेवून विकत घेतलेली कोचिंगची पुस्तकं आहेत. ती वडिलांनी स्वतःच्या इच्छा मारून मुलाच्या हातात दिलेली स्वप्नं आहेत. ती रात्री ३-३ वाजेपर्यंत जागून अभ्यास करणाऱ्या मुलांच्या डोळ्यातली आग आहे,आणि त्या स्वप्नांवर पुन्हा पुन्हा कुऱ्हाड चालवली जातेय.

NEET परीक्षा पुन्हा रद्द झाली. पेपरफुटी, गैरव्यवहार,

भ्रष्टाचार, निष्काळजीपणा, व्यवस्थेचं अपयश — हे शब्द आता इतके सामान्य झाले आहेत की जणू देशाने ते स्वीकारूनच टाकले आहेत. पण प्रश्न असा आहे की, देशाची पुढची पिढी उद्ध्वस्त होत असताना आपण इतके शांत कसे बसू शकतो?

जात, धर्म, भाषा, पक्ष, नेते, निवडणुका, या प्रत्येक विषयावर लोक रस्त्यावर उतरतात. सोशल मीडियावर रणांगण तयार होतं. टीव्ही डिबेट्स रंगतात. नेते आरडा-ओरडा करतात. पण २२ लाख विद्यार्थ्यांच्या भविष्याचा प्रश्न आला की सगळ्यांच्या तोंडाला कुलूप लागतं.

का?..

कारण या विद्यार्थ्यांकडे मतांचा “व्होटबँक” नाही?

कारण त्यांच्याकडे आंदोलनासाठी पैसा नाही?

कारण ते फक्त अभ्यास करणारी मुलं आहेत, राजकीय फायद्याचं साधन नाहीत?

हा प्रश्न काँग्रेसचा नाही. हा प्रश्न भाजपचाही नाही. हा प्रश्न कोणत्याही पक्षाला शिव्या घालण्याचा नाही.

हा प्रश्न आहे —

या देशात शिक्षणाला खरंच काही किंमत उरली आहे का?

*आज भारत जगात महासत्ता बनायच्या घोषणा करतोय. Digital India, Skill India, New India, मोठमोठे नारे दिले जात आहेत. पण ज्या देशाला स्वतःची एक राष्ट्रीय परीक्षा पारदर्शकपणे घेता येत नाही, तो देश उद्याची महासत्ता कसा होणार?

जगातले विकसित देश त्यांच्या पुढच्या पिढीवर गुंतवणूक करत आहेत. ते संशोधनावर भर देत आहेत. विद्यार्थ्यांना सुरक्षित, सक्षम आणि न्याय्य शिक्षण व्यवस्था देत आहेत, आणि आपण?.

आपण आपल्या मुलांच्या कष्टांवर पाणी फेरतोय. एका विद्यार्थ्याचा विचार करा…

दोन-दोन वर्ष मित्रांपासून दूर राहून अभ्यास करतो. मोबाईल बाजूला ठेवतो. सण-उत्सव विसरतो. आई-बाबांच्या अपेक्षांचं ओझं घेऊन दिवस-रात्र अभ्यास करतो. आणि शेवटी त्याला काय मिळतं?

पेपर फुटल्याच्या बातम्या…

परीक्षा रद्द झाल्याच्या घोषणा…

पुन्हा परीक्षा…

पुन्हा मानसिक ताण…

पुन्हा तेच पुस्तकं…

पुन्हा तीच धावपळ…

कोण समजून घेणार त्या मुलांची मानसिक अवस्था?

एका सामान्य कुटुंबासाठी NEET म्हणजे फक्त परीक्षा नसते. 

ती संपूर्ण घराचं भविष्य असतं. त्या घरातला प्रत्येक माणूस त्या मुलासोबत परीक्षा देत असतो. आई देवाला नवस बोलते. वडील ओव्हरटाइम करतात. भावंडं स्वतःच्या गरजा कमी करतात. आणि काही भ्रष्ट लोक पैशासाठी प्रश्नपत्रिका विकतात? काही अधिकारी निष्काळजीपणा करतात?

काही व्यवस्थापक स्वतःची जबाबदारी झटकतात?

मग त्या मुलांच्या कष्टांची किंमत काय?

सगळ्यात भयानक गोष्ट कोणती माहिती आहे?

या सगळ्याला आपण हळूहळू “सामान्य” मानायला लागलो आहोत.

पेपरफुटी झाली?

“अरे हो, भारतात हे चालतंच…”

भ्रष्टाचार झाला?

“सिस्टमच अशी आहे…”

नाही!

ही स्वीकारण्याची वेळ नाही. ही प्रश्न विचारण्याची वेळ आहे. सरकार कोणतंही असो — जबाबदारी टाळून चालणार नाही. विद्यार्थ्यांचं भविष्य ही राजकीय खेळी नाही. ही राष्ट्रीय जबाबदारी आहे. जे लोक साधी प्रश्नपत्रिका सुरक्षित ठेवू शकत नाहीत, ते देश सुरक्षित ठेवण्याच्या गप्पा कशा मारू शकतात?

जे लाखो विद्यार्थ्यांच्या आयुष्याचा निर्णय घेणारी परीक्षा प्रामाणिकपणे घेऊ शकत नाहीत, ते “नवभारत” घडवण्याच्या घोषणा कोणत्या तोंडाने करतात?.

आणखी एक गोष्ट स्पष्ट समजून घ्या —

*विद्यार्थ्यांचा संयम म्हणजे कमजोरी नाही. आजची पिढी सगळं पाहतेय. त्यांना कोण बोललं आणि कोण गप्प बसलं हे लक्षात राहतंय. त्यांना कोण त्यांच्या भविष्यासाठी उभं राहिलं आणि कोण फक्त राजकारण करत राहिलं हेही समजतंय.

जर देशाला खरंच पुढे न्यायचं असेल, तर मंदिर-मशीद, जात-पात, पक्षीय भांडणं यापलीकडे जाऊन शिक्षणाला राष्ट्रीय प्राधान्य द्यावं लागेल. कारण उद्याचा डॉक्टर, वैज्ञानिक, संशोधक, सर्जन, शिक्षक —

हे सगळे आजच्या वर्गखोल्यांमध्ये बसले आहेत. आणि जर आपण आज त्यांची स्वप्नं मोडली, तर उद्या देशाचं भविष्य कोसळेल. या देशातल्या प्रत्येक जागरूक नागरिकाने आता आवाज उठवायला हवा, पारदर्शक परीक्षा प्रणालीसाठी. कडक कारवाईसाठी, पेपरफुटी माफियांना कायमचं संपवण्यासाठी. विद्यार्थ्यांच्या मानसिक आरोग्यासाठी.

आणि सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे — कष्ट करणाऱ्या प्रत्येक विद्यार्थ्याला न्याय मिळवून देण्यासाठी.

कारण देश फक्त घोषणांनी महासत्ता होत नाही, देश महासत्ता होतो जेव्हा त्याच्या विद्यार्थ्यांच्या डोळ्यातील स्वप्नं सुरक्षित असतात.....

         राकेश हटवार

         जिल्हाध्यक्ष

राष्ट्रवादी विद्यार्थी कांग्रेस भंडारा